Loshandigen

Balkon“Merkwaardig balkon!”, zei Charley toen hij bij valavond in een Andalusisch dorpje was verzeild, aan het eind van een reis die hem vanaf Mérida langs Sevilla naar de Serranía de Ronda had geleid. “Volkomen nutteloos”, tenzij het een kunstwerk was van Juan Muñoz, wiens onbruikbare terrassen aan de muren van mening museum hangen. Even later herinnerde hij zich een afbeelding die hij in het Museo del Bandolero in Ronda had gezien. Charley werd er geconfronteerd met de geschiedenis van het banditisme in Andalusië, dat nog voortduurde tot 1934, het jaar waarin de laatste bandolero door de Guardia Civil werd geveld. Lees verder

Rocinante

Wieldop“Tiens, wat doet dat hier?”, vroeg Charley zich af toen hij in Ciudad Real een wieldop zag liggen tussen de poten van Rocinante. “Is dat het schild van Don Quichote?”, want Charley wist dat de held uit het boek van Miguel de Cervantes zijn wapenrusting zelf in elkaar had geflanst. “Of is het de wieldop van de camper waarmee John Steinbeck in 1962 door de Verenigde Staten toerde?”, giste Charley die wist dat Steinbeck zijn auto ook Rocinante had genoemd naar de naam die Don Quichote voor zijn paard had bedacht. Charley’s gedachten keerden terug naar de aanleiding van zijn eerste reis in 2013, die was geïnspireerd door Travels with Charley, het reisverslag van John Steinbeck en zijn hond Charley. Lees verder

Hemingway

Olici“¡Dos aguas con gas!”, zei Charley toen hij zich in de warme ochtendzon nestelde op een terrasje in Ronda. Weer klonk het bekende “¡No hay!”. Maar dit keer werd de OLICI erbij gehaald alvorens Charley weer streken kon uithalen met zijn vraag naar spuitwater. “¡Hola!”, zei Charley met de vraag “¿No hay mas?”, want hij had opgemerkt dat de Spaanse politie een tekort aan de letters P en A had. “Die agenten moeten minder scrabble spelen!”, en met een luide “¡Olé!” rende hij naar de stier bij de arena van Ronda. Geflankeerd door de standbeelden van beroemde toreros keken de hoofden van Orson Welles en Ernest Hemingway op Charley neer. Hij was stilaan vertrouwd geraakt met loshoofdigen in Andalusië. Lees verder

Rip Van Winkle

Ruta de Washington IrvingDe volgende ochtend voelde Charley meteen of hij nog steeds zijn eigen hoofd had. Het bezoek aan het museum met de Romeinse loshoofdigen in Mérida had hem een nachtmerrie bezorgd waarin hij werd achtervolgd door een ruiter zonder hoofd. “Was dit een voorspelling?”, vroeg Charley zich af toen hij langs de weg een groot reclamebord zag opdoemen. Op het bord stond de naam van de schrijver van De Ruiter zonder Hoofd. “Washington Irving!”, gilde Charley en snel grabbelde hij naar zijn selfie stick om te poseren langs de route die de Amerikaanse schrijver en diplomaat Washington Irving in 1829 van Sevilla naar Granada had afgelegd. Tot op vandaag wordt deze route als toeristisch uithangbord gebruikt voor romantische reizen in Andalusië. Tenslotte behoorde Washington Irving tot de viajeros románticos die in de 19e eeuw het exotische Spanje gingen verkennen. “Romantiekers!”, wist Charley in één woord samen te vatten en waarover hij nog meer aan de weet zou komen. Lees verder

Loshoofdigen

Selfie“Niet helemaal geslaagd…”, kajiette Charley, die zichzelf had willen vereeuwigen op de trappen van de Templo de Diana in Mérida. Hij was niet de enige toerist die er een blauwe lucht aan overhield op zijn selfie, waarna hij naar de dichtstbijzijnde farmacia strompelde. Die was snel gevonden, want het Spaanse straatbeeld wordt beheerst door menig flikkerend groen kruis aan de gevels sinds de Reconquista. Charley had het spoor gevolgd van de horden Aziatische toeristen die elke ochtend bezit nemen van de Andalusische steden om, gewapend met selfie stick, zichzelf te vereeuwigen op de terrassen waar churros con chocolate wordt geserveerd. Lees verder